നിലാവുറങ്ങുകയാണ്; ഇനി നിഴലുകലില്ല, ഞാന് തനിച്ചാണു. ഇടയില്ലാതെ പെയ്ത - മഴയിലെങ്ങൊ ഇന്നലെകള് ഒഴുകി പോയിരിക്കുന്നു,. മിഴിനീരിന്റ്റെ നനവില് ഓര്മ്മകളും മാഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. മൌനത്തിന്റ്റെ നിറം മങ്ങും വ്യ്രൂപ്യം മാത്രം ആയിരിക്കുന്നു- ഈ ഏകാന്ത യാമങ്ങള്. ഞാനറിയുകയാണു നിറം മങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളാല് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന എന്റ്റെ ജീവിതത്തിന്റ്റേ ഈ പുതിയ താളുകള്. ഒരു വസന്തത്തില് ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയ ഒരു ആത്മാവിന്റ്റെ ദുഃഖമായ് എല്ലാം അവസാനിക്കുന്നു.
ഈ ചിരികളും കൊന്ചലും വിരഹവും സ്വപ്നവും ഒരു വാക്കില് ചൊല്ലി നീ മാഞ്ഞു പൊയി... വിരഹാര്ദ്രയായി ഈ ചില്ല തന് തണലില് ഞാന് വീണു പോയി. പറയാന് മറന്നൊരു വാക്കിലും നോക്കിലും എന്നിലും നിന്നിലും നമ്മല് തന് മൌന സംഗീതം തുളുംബി നില്ക്കെ, അറിഞ്ഞു ഞാന്, നിന് ഇട നെന്ചില് കിനിയും അതി മധുരമാം പ്രേമത്തിന് സാന്ദ്ര സ്പര്ശം. തൂവല് അടര്ന്നൊരു പഞ്ജവര്ണ്ണക്കിളി കഥകള് പറഞ്ഞു നീ പാറി വീണ്ടും. ഭൂമിയും നീലാകാശവും താണ്ടി നീ കടന്നു പോയി. ഒടുവിലിതാ ഞാന്, ഈ പന്ചവര്ണക്കിളി അറിയുന്നു വിരഹത്തിന് രുദ്ര താപം ! എങ്കിലും ഇനിയും മടുക്കാത്ത നിന് സ്നേഹ മാധുര്യം നുകരുവാനായ് കാത്തിരുന്നു ...
Comments